sunflower_institute960x370

Shan Li in Shaolin, Deel 2 – De zonnebloempit

De afgelopen twee dagen zijn we druk bezig geweest met de voorjaarsschoonmaak in ons medisch instituut, gezeteld in de westelijke vleugel van het Shaolinklooster, en hoewel het nog best koud was op deze dag in februari, stelden we onszelf tevreden met de gedachte dat het instituut er weer aangenaam en fris uitzag.

Hengyuan leek op een of andere manier opgewonden te zijn en hoewel ik me op mijn eigen werk probeerde te concentreren kon ik me niet aan zijn opvallende vrolijkheid onttrekken. Ik liep in de richting van de grote houten tafel waar hij aan zat, waarop hij me onmiddellijk vroeg of ik geen trek had in de zonnebloempit die daar op de tafel lag. Iets klopte hier niet.

Naast de gedachte dat het toch wat vreemd is om iemand een enkele zonnebloempit aan te bieden, die toevallig op een tafel rondslingert, begon ik te twijfelen of de zonnebloempit wel echt was. Als het een echte pit zou zijn, redeneerde ik, dan zou Hengyuan of iemand anders hem al lang opgegeten hebben.

‘Het is een nep pit, of niet soms?’, vroeg ik. ‘Hmm, waarom denk je dat?’, antwoordde Hengyuan, terwijl hij met de nodige moeite een grijns op zijn gelaat probeerde te onderdrukken. Ik bekeek de pit nog een keer aandachtig en terwijl ik hem tussen mijn vingers hield, merkte ik dat het inderdaad een replica was, van steen. Hengyuan kon zijn lachen niet meer inhouden en gilde het uit: ‘ja, hij is van steen en al zeker drie mensen hebben hem tussen hun tanden proberen te kraken.’

Niet dat ik de grap niet enigszins amusant vond – in elk geval smaakvoller dan bijvoorbeeld een namaak plastic hondendrol, wat me weer eens deed realiseren hoe creatief mensen kunnen zijn – maar van alle plaatsen in het klooster, zo legde ik Hengyuan uit, was het medisch instituut toch wel de laatst denkbare plaats om dit soort grappen uit te halen en als hij er mee door wilde gaan dan zou hij er op zijn minst verstandig aan doen om een deal te sluiten met een lokale tandarts om zodoende voor elk slachtoffer een doorverwijspremie te ontvangen.

Terwijl we nog over tandartsen en stenen zonnebloempitten aan het praten waren kwam Yanshen binnenlopen, boog zich over de tafel en stak in volle overtuiging de pit tussen zijn tanden. We hadden het hem niet eens zien doen; plotseling begon hij te jammeren terwijl hij zijn pijnlijke kaak vasthield. Hij zei dat het een namaak pit was, vroeg wie de pit daar had neergelegd en vertelde vervolgens dat hij zelf eens een stenen walnoot had gehad en hoeveel lol hij ermee had gehad om te zien hoe mensen de steen hadden proberen te kraken en hoe lang het duurde voor ze het doorhadden. Het gesprek ging door over de vele namaak dingen en replica’s die in China te koop zijn en ik ging verder met mijn studie.

Ongeveer een half uur later kwamen zes jonge jongens van het Wuseng Chuan-team – een van de rondreizende Shaolin Kung Fu-showteams – binnenlopen, terwijl ik aan een grote tafel Chinese karakters aan het oefenen was. Ze werden gevolgd door Shi Yanlin – hoofd van het instituut onder autoriteit van onze abt Shi Yongxin – die me uitlegde dat dit toekomstige studenten van ons waren, en aansluitend de jongens instrueerde om hun uiterste best te doen om zo veel mogelijk van Shanli te leren als ze in de buurt van de tempel waren en goed op te letten om zodoende hun praktische Boeddhisme te ontwikkelen. Deze groep had niet de tempel als thuisbasis, maar was gezeteld in een locatie dicht bij het Yongtai nonnenklooster, op zo’n veertig minuten lopen van de tempel. Sommigen van hen kenden mij al van gezicht of hadden over mij gelezen in een van de boeken over het Shaolinklooster, maar ze hadden zeker niet gedacht dat deze buitenlander een van hun leraren zou zijn.

Ik moet er bij zeggen dat het al geen eenvoudige opgave is om door te dringen tot een tiener die alleen interesse heeft voor grote spektakelshows waarin hij zijn vechtkunsten kan vertonen. Onze grootste uitdaging is om deze jongens aan het verstand te krijgen dat arrogantie of egotripperij tot niets leidt en dat, als ze Boeddhisme willen beoefenen, het uiterst belangrijk is om dergelijke gevoelens en navenant gedrag onder controle te krijgen.
In het algemeen is het veel makkelijker om iemand die uit zichzelf al heeft begrepen wat de voordelen zijn van een ijverige beoefening de beginselen van praktisch Boeddhisme bij te brengen. Over voordelen gesproken: meer mensen beginnen met de praktische beoefening van Boeddhisme vanwege de vaardigheden die men na enkele jaren oefening kan verwerven en niet noodzakelijk vanuit de behoefte om zichzelf te bevrijden van enig wereldlijk lijden. Evenzogoed is de opvatting dat de meeste mensen alleen hun toevlucht in religieuze beoefening vinden na een traumatische of anderszins slechte ervaring misleidend.

Nadat de jongens weg waren zei Yanlin dat hij wist dat dit niet echt leergierige types waren, maar dat het aan ons was om daar verandering in te brengen. Ik wordt in China regelmatig gevraagd of buitenlanders Boeddhisme wel kunnen begrijpen en of er überhaupt Boeddhisten in het Westen zijn. Ja, er zijn Boeddhisten in het Westen, maar informatie over zaken zoals de praktische beoefening en waar of van wie te leren is lastiger te verkrijgen dan in China, terwijl het ook in China geenszins een kwestie is van ergens aankloppen en iemand vragen om je dingen te leren. In China, net als in het Westen, denken veel mensen dat het eenvoudigweg lezen van de soetra’s voldoende is om verlichting te bereiken en vaak is dit de eerste barrière die men moet doorbreken. Mensen verwarren al te makkelijk de kalme en vredige gemoedstoestand die ze bereiken met daadwerkelijke verlichting en staan erop dat dit hun waarheid is. Het probleem met deze instelling is dat het je verdere ontwikkeling in de weg staat, zeker als je je in de beginnende niveaus van de praktische beoefening bevindt.

Yanlin informeerde iedereen om meteen na de avondmaaltijd bijeen te komen voor een vergadering over de toekomst van ons medisch instituut. Het wordt tijd om beslissingen te nemen over de verdere ontwikkeling en reorganisatie van het instituut. We hebben onze hoop gericht op het creëren van een plaats waar mensen niet alleen behandeld kunnen worden voor allerlei kwalen, maar waar men ook kan leren hoe je je gezondheid op peil kunt houden en we misschien uiteindelijk zelfs wel mensen kunnen opleiden tot gekwalificeerde arts in de traditionele Chinese Medicijnen.

Lees ook deel 1… of neem een kijkje of Shan Li’s eigen site