shanli-nophotos960x370-1

Shan Li in Shoalin, Deel 5 – The Twins

Hoe zou het zijn om als westerling twaalf jaar door te brengen in het legendarische
Shaolin-klooster? Alleen de 28-jarige Christopher S. (Shan Li) uit
Leipzig weet. Hij deelt zijn verhaal op Bodhitv! Deel 5…

Op een dag in 2003 riep mijn meester me bij zich. Ik was toen net teruggekeerd uit Duitsland waar de abt me had heen gestuurd om de Chinese monniken te helpen met de Duitse mentaliteit. Hij zei dat er meteen een bijeenkomst zou worden gehouden in de ketang (Gastenhal) van het Shaolinklooster. Ik rende zo snel mogelijk naar de hal waar zich al vele bekende gezichten hadden verzameld. Niemand wist waarom we daar waren. We wisten alleen dat de abt, de eerwaarde Shi Yongxin, ons bijeen had geroepen en dit betekende dat je er zo snel mogelijk en zonder dralen heen moest. Bijna de hele school van Shaolinmonniken en leken was er verzameld.

Kort daarna kwam de abt eraan, gevolgd door mijn meester en een aantal assistenten die hielpen bij allerlei dingen, van thee inschenken tot dingen verslepen, kleren wassen, of zijn gewaden ophouden wanneer hij de trap op- of afloopt zodat deze de grond niet raken. We wachtten tot de abt binnen was en liepen vervolgens achter hem naar binnen. De assistenten moesten de donkergele gordijnen dichttrekken en de zware houten deuren van de hal sluiten. Het licht in de ruimte werd gedimd. Er kwam nu alleen nog licht van de oude oranje gloeilampen, de kaarsen naast het altaar van Damo en een paar zonnestraaltjes die af en toe doordrongen tot in de hal.  

Yantaohui
De abt hield een korte toespraak waarin hij ons vertelde waarom we bij elkaar waren gekomen. Hij zei dat het Yantaohui, het Shaolin vechtsportsymposium, zou worden gehouden. Daar hoefde hij verder niets over uit te leggen. We wisten allemaal wat dat betekende en wat een eer het was om daarvoor te worden gekozen. De Yantaohui wordt slechts een keer in de tien jaar gehouden voor de ingang van het Shaolinklooster. Een vechtsportbeoefenaar die hieraan mag deelnemen, krijgt opeens een hele andere status.
Hij legde uit dat het er dit keer om ging om het publiek het verschil te laten zien tussen de traditionele vechtsport en het moderne Wushu, en dat er ook belangrijke hoogwaardigheidsbekleders aanwezig zouden zijn. Wanneer politici of andere belangrijke mensen het klooster komen bezoeken, komen er bussen met politieagenten in burger aan die zich over het kloosterterrein verspreiden en zich onder de toeristen mengen om maximale veiligheid te garanderen.
Ik moet bekennen dat de selectieprocedure interessanter was dan het eigenlijke symposium. Het werd niet alleen in de ketang gehouden, maar de hal was helemaal omgetoverd voor de bijeenkomst en er hing een unieke sfeer. Alle stoelen waren opzij geschoven om iedereen de ruimte te geven om zijn taolu (demonstratie of vorm/kata) uit te voeren en de troon van de abt was in de ketang geplaatst zodat hij de hele hal kon overzien.

Bescheiden
Onze namen werden een voor een opgelezen en we moesten een demonstratie geven. Niemand vermoedde dat de oude schoonmakers, die nu in de zeventig waren, tijdens hun jeugd toegewijde vechtsportbeoefenaars waren geweest en hoewel ze nu met gekromde rug lopen, kan iedereen aan hun beoefening zien dat ze precies weten wat ze doen.
Veel van de oudere monniken en schoonmakers weten veel van vechtsporten, maar dat zouden ze nooit toegeven tegenover buitenstaanders. En dat is begrijpelijk. Er is niets walgelijker dan het syndroom van het Alfamannetje te zien ontwikkelen in iemand die je les geeft of in mensen die les willen krijgen.
Toen mijn naam werd afgeroepen, stond ik op en liep ik naar het midden van de kamer. Ook al hadden ze me neergeschoten op het moment dat ik begon, ik zou de oefening hebben afgemaakt zonder er iets van te hebben gevoeld, zo belangrijk was dat moment. Iets meer dan twintig mensen gaven die dag een demonstratie en er heerste een sfeer die ik nooit meer zal vergeten.

De tweeling
De laatste repetitie werd de nacht voor het symposium gehouden in de achtertuin van het Shaolin International Hotel in Dengfeng. Deze werd bijgewoond door de deelnemers en een klein groepje andere mensen, waaronder de tweeling. Dit waren twee jongens van een jaar of negen die keihard trainden. Het waren de buurkinderen van een plaatselijke boer die geen benul had van vechtsport, maar die zijn zoon van elf iedere dag uren aan een stuk van een molensteen liet springen. Vanaf het dak van mijn huisje in een hoekje van de vallei kon ik de tweeling zien trainen. Een van hen, of allebei, leunde op zijn hoofd tegen een muur terwijl de buurjongen weer op de molensteen sprong.
Na de demonstratie riep de abt de tweeling bij zich. Zij hadden niet meegedaan. In zijn hand hield hij twee kleine, interessant uitziende doosjes, al helemaal voor een kind van negen. Hij hield ze zo vast dat ze wisten dat de doosjes voor hen bestemd waren. Iedereen in de kamer was er ook van overtuigd dat hij van plan was om de intrigerende doosjes aan de tweeling te geven. Hij stelde hen een aantal vragen terwijl hij hen met zijn lichaamstaal beloofde dat ze de doosjes snel zouden krijgen. Op dezelfde vriendelijke manier zei hij vervolgens dat ze konden terugkeren naar hun stoelen. Hun ogen en harten kon zich maar moeilijk losrukken van het tafereel. Als u ooit een blik van teleurstelling heeft gezien in een kind, dan kunt u zich voorstellen hoe moeilijk het voor hen was om hun gezicht in de plooi te houden, nog afgezien van het ‘gezichtsverlies’.

De abt had dit niet gedaan voor de lol of uit wreedheid, maar waarom dan wel?

Lees ook deel 4…

Of bekijk Shan Li’s website.

En vergeet niet: er zit dit keer een lezersactie bij het artikel van Shan Li. Stuur als eerste een mail naar a.kleisen@boeddhistischeomroep.nl en win Shan Li’s boek The Discovery!