960x370shanli-shaolinvalleyjpg

Shan Li in Shaolin, Deel 7 – Het feest

Hoe zou het zijn om als westerling twaalf jaar door te brengen in het legendarische
Shaolin-klooster? Alleen de 28-jarige Christopher S. (Shan Li) uit
Leipzig weet het. Hij deelt zijn verhaal op Bodhitv! Deel 7

Het moet in het jaar 2000 of daaromtrent zijn geweest… Het was in de avond en ik had net een hele dag van training afgesloten. Ik liep naar mijn kamer en aangezien we geen douches hadden (die hebben we nooit gehad en zullen we waarschijnlijk ook wel nooit krijgen), haalde ik mijn plastic teiltje om die te vullen met water uit een van de twee kranen die we deelden met meer dan duizend mensen.

Terwijl ik het zweet van mijn geschaafde huid afspoelde, schoot het me opeens te binnen dat het mijn leermeester’s verjaardag was. Onder boeddhisten is het niet erg gebruikelijk om verjaardagen te vieren en zeker voor monniken is dit een beetje vreemd. Maar omdat Yanlu en ik elkaar zo goed kenden, leek het me toch beter om hem in elk geval te feliciteren.

We brachten uiteindelijk het grootste deel van onze tijd samen door en hadden ook heel wat intensieve reizen gezamenlijk beleefd. We hadden bijvoorbeeld een keer met acht man drie dagen lang non-stop in zo’n klein Chinees minibusje gezeten, alleen maar om met iemand te lunchen en te dineren, om vervolgens direct weer terug te keren naar Shaolin en ons goede oude trainingschema.

Gelukkig had ik nog een pakje goede thee in mijn tas dat ik hem kon schenken. Ik droogde me snel af en ging toen naar hem op zoek in het kantoor van de school.

Verjaardag?
Toen ik daar aankwam, zat hij achter het bureau. Tegenover hem zat Oscar, de rechterhand van Yanlu en een fantastische vent, afgezien van zijn vermogen om nekken recht te zetten, maar dat is een ander verhaal (ik heb het hem vergeven). Verder waren aanwezig: een van de koks, nog een kantoorklerk en een paar instructeurs. Ik liep rechtstreeks naar het bureau, en aangezien je in dit dal niet zomaar ergens om de hoek iets in mooi cadeaupapier kunt laten inpakken, laat staan een cadeau kopen, hield ik het pakje thee zo in mijn handen.
Ik herinner me een man van de demonstratiegroep die hem binnen één jaar
drie keer wilde vieren, met als excuus dat hij zich bij onze eerste
viering in de datum had vergist

Toen ik naar het bureau liep, was het iedereen in het kantoor duidelijk dat de thee voor hem bedoeld was. Aller ogen waren gericht op de thee terwijl ik Meester Yanlu naderde. Yanlu, die geen idee van de aanleiding had, leek een beetje confuus.

Ik moet hier even bij zeggen dat veel Chinezen hun verjaardag vieren volgens de maankalender, de traditionele kalender van de boeren. Veel Chinezen vieren hun verjaardag zelfs twee keer. Ik herinner me een man van de demonstratiegroep die hem binnen één jaar drie keer wilde vieren, met als excuus dat hij zich bij onze eerste viering in de datum had vergist. Verjaardagen zijn daar nogal rommelige gebeurtenissen en je kunt er dan ook beter in een regenjas naartoe gaan omdat er overal stukken taart in het rond zullen vliegen bij een taartgevecht, ook al is het mikpunt voornamelijk degene wiens verjaardag wordt gevierd.

“Meester”, zei ik, “ik weet dat we dit normaal niet doen, maar ik wou u toch feliciteren met uw verjaardag. Ik wens u een fijne verjaardag en ik hoop dat alles volgens uw plannen en verwachtingen mag verlopen.”
“O”, zei hij beduusd en dankbaar, “is het mijn verjaardag vandaag?” En nadat hij de berekening in zijn hoofd gemaakt had, voegde hij eraan toe: “Daar was ik me absoluut niet van bewust.”
Hij was blij en waardeerde het feit dat ik eraan gedacht had.

Lopend vuurtje
Hij keek nog steeds enigszins afwezig toen alle andere aanwezigen in het kantoor hem enthousiast begonnen te feliciteren, want hij was eigenlijk midden in een betoog blijven steken en nu kon hij zijn verhaal niet afmaken omdat ze allemaal een korte verjaardagspeech wilden houden. En iedereen probeerde een extra goede indruk te maken, aangezien ze ook allemaal bij hem op de loonlijst stonden.

Op de foto: Yanlu tijdens een demonstratie >>

Terwijl al die felicitaties in het kantoortje aan de gang waren, kwamen er ook nog een paar jongens binnen die eigenlijk alleen maar Oscar om een handtekening voor een verlofbriefje hadden willen vragen zodat ze twee uur het schoolterrein af zouden mogen. Maar toen die zagen wat er gaande was, begonnen ze hem ook te feliciteren.

Toen zij het kantoor weer uitkwamen en zich onder de andere leerlingen begaven, begon het bericht dat de meester die dag jarig was, zich als een lopend vuurtje te verspreiden.

Toch had ik er een vreemd gevoel over, vanwege zijn verwarring over het feit dat het vandaag zijn verjaardag was. Ik begon me heel ongemakkelijk te voelen toen het tot me doordrong dat dit misschien toch niet echt zijn verjaardag was. Het was te laat om het hem nog te vragen – hij had het nu te druk met alle felicitaties. Bovendien was de kwestie al uitgegroeid tot een serieuze zaak van de schoolleiding waarbij iedereen zijn gezicht moest laten zien, nog afgezien van het mogelijke gezichtsverlies voor al diegenen die hem reeds gefeliciteerd hadden. Hij was nu zelf ook al veel te vaak gefeliciteerd om nog te kunnen zeggen: “Jongens, dit is eigenlijk niet echt mijn verjaardag, hoor.”

Onbetaalbaar
Terwijl hij het druk had met het in ontvangst nemen van alle felicitaties en het bedanken van al die mensen (inmiddels waren er ook allerlei andere leerlingen en instructeurs het kantoor komen binnenlopen), ontmoetten onze verwarde ogen elkaar even, en toen ik het kantoor verliet, besefte ik dat er minstens een volle maand naast had gezeten. Als ik er nu aan terugdenk, en dit is allemaal zeker negen jaar geleden, dan was het grappigste nog zijn gezichtsuitdrukking: eerst die volkomen verdwaasdheid terwijl hij al die felicitaties dankbaar moest aanvaarden, die vervolgens overging in een besef dat dit toch beslist niet zijn verjaardag was. Ook al voelde ik me destijds een volslagen idioot, zijn gezicht en die hele situatie waren absoluut onbetaalbaar.

En alsof dat allemaal nog niet genoeg was, werd er diezelfde avond ter gelegenheid van het vollemaansfeest een grote bijeenkomst gehouden voor alle ruim duizend leerlingen die hij in de afgelopen twee jaar om zich heen had verzameld. Alle leerlingen zaten in de trainingzaal voor het podium. Eén voor één of in groepjes kwamen ze het podium op om een demonstratie te geven. Omdat ik een van zijn eerste acht leerlingen was, zat ik samen met hem en een paar andere hooggeplaatsten in een rij aan de zijkant van het podium. Het hele evenement duurde zo’n vier uur en iedere leerling moest hem afzonderlijk feliciteren aangezien alle anderen dat ook hadden gedaan, en natuurlijk omdat hij de meester was.

Ook al voelde ik me destijds een volslagen idioot, zijn gezicht en die hele situatie waren absoluut onbetaalbaarElke keer als een jongen z’n felicitatie via de luidsprekers had uitgesproken of enthousiast had uitgeschreeuwd, begonnen alle andere duizend jongens te applaudisseren en te joelen met stemmen die in de loop der uren steeds vermoeider klonken.

Als ik er nu zo aan terugdenk dan was het allergrappigste en op dat moment ook het allerergste van die hele avond dat hij niet zomaar kon negeren dat ze hem feliciteerden. Hij moest telkens vriendelijk knikken en aandacht schenken aan elk afzonderlijk kind, en dat een paar honderd maal op één avond. Hij had me in feite een grote dienst bewezen door niets te zeggen, want dat zou heel vernederend voor me zijn geweest.

Er zijn talloze verhalen te vertellen over de afgelopen elf jaar, maar dit was wel een heel bijzonder verhaal. De volgende keer dat ik met hem ga theedrinken zal ik hem die avond in herinnering brengen, want we hebben er sinds die avond nooit meer over gesproken. Het was gewoon te bizar. Vooral omdat monniken hun verjaardag eigenlijk helemaal niet vieren – ze vieren alleen die van de Boeddha – en ik had het hele midherfstfestival veranderd in één groot verjaardagsfeest.

Amitofo

Lees ook deel 6…
Of bekijk Shan Li’s website.