960x370shanli-shaolinvalleyjpg-1

Shan Li in Shaolin, Deel 9 – De bevoorrechten


Hoe zou het zijn om als westerling twaalf jaar door te brengen in het legendarische Shaolin-klooster? Alleen de 28-jarige Christopher S. (Shan Li) uit Leipzig weet het. Hij deelt zijn verhaal op Bodhitv! Dit negende deel sluit de serie af…


Het probleem van het drinken van een hete kop thee
in het Shaolin-klooster tijdens de wintermaanden is dat je ongeveer twee
minuten de tijd hebt voor je ongewild een kop ijsthee nuttigt. En nóg een paar
minuten later komt er überhaubt niets meer van drinken terecht.

Toen mijn goede
vriend Wang mij op een ochtend kwam bezoeken voor een koffiepauze en begon te
klagen over het fenomeen van de ijskoffie en de even ijzige gevoelstemperatuur,
maakte ik van de gelegenheid gebruik om hem op een gouden regel te wijzen: het
eigen lijden met zekere humor waarnemen. Als die regel ergens doet gelden, dan
is het wel in Shaolin! De tip was in zijn geval ook zeker niet overbodig,
aangezien hij zelf uit de Zuid-Chinese streek Kanton komt, waar het lekker warm
is. Hij had overduidelijk al met de gedachte gespeeld om een vroegtijdige vakantie te nemen en naar Kanton terug te keren. Wat de motivatie om toch te
blijven niet bepaald helpt is dat januari en februari, tot in half maart, de
periode vormen waarin de meeste inwoners van het klooster tijdelijk vertrekken
en wanneer anderen – die zich voorgenomen hadden om een langere tijd te blijven
– besluiten om toch maar voorgoed te vertrekken.

<<< Alle kieren worden afgetaped om de kou buiten te houden.

Black Hole Inn: de bu dao ku
Ik begon daarom
maar gelijk met de les over het lijden. Ik vertelde hem het verhaal van de
beruchte herberg, de naam Black Hole Inn genaamd,
die lang voor Wang’s komst naar Shaolin naast de tempel stond. Het werd de
Black Hole Inn genoemd, omdat het er binnen pikdonker was, met een dikke
olieachtige lucht doordat er constant en overal gekookt werd. Het gevolg: alles
wat je in de Black Hole Inn aanraakte, daar bleef je hand zo’n beetje aan
plakken…

Desondanks kon ik
geen genoeg krijgen van hun gebakken eieren met tomaat en telkens wanneer ik er
’s winters ging eten, bestelde ik daar een kom koude rijst bij. In het
Shaolin-klooster, en in ieder ander Chinees klooster wat dat betreft, worden
nooit eieren geserveerd. Maar tijdens een zware training als de onze en (te)
dun als ik was, kon ik wel wat extra voeding gebruiken. Mensen vroegen zich
vaak af waarom ik toch koude rijst bestelde, al helemaal wanneer ze hoorden dat
ik de baas van de herberg vriendelijk verzocht om
twee kommen rijst voor de volgende dag rond dezelfde tijd voor me te bewaren.
In de vele jaren dat de baas en ik elkaar kenden, hadden we meerdere malen
serieus gesproken over het rijstissue; dat ik me zorgen maakte dat er geen
koude rijst voor me zou zijn. Onze conversatie trok altijd nogal nadrukkelijk
de aandacht van andere klanten. ‘Maar waarom deed je dat toch’, vroeg Wang me
met grote vraagtekens in zijn ogen. Ik antwoordde: ‘Waarom zou ik iets
bestellen wat ik niet kan krijgen en daardoor mijzelf laten lijden?’ In het Chinees heet dat het lijden van de
bu dao ku
,veroorzaakt door
het niet krijgen wat je wil.

‘En toen dook het
moment op waarop de geest van een persoon plotseling de goede kant op keert.
Voor sommigen is dat wanneer de wereld op zijn kop lijkt te staan, maar voor
anderen, de bevoorrechten, is het juist een
happy
place
Happy place
En toen dook het
moment op waarop de geest van een persoon plotseling de goede kant op keert.
Voor sommigen is dat wanneer de wereld op zijn kop lijkt te staan, maar voor
anderen, de bevoorrechten, is het juist een happy
place.
‘En nu op naar fase twee’, zei ik. Ik hield mijn kop koffie voor
zijn neus omhoog, die inmiddels net als de zijne ijs en ijs koud was, en zei
met een plechtige blik: ‘Beste Wang, wij zijn bevoorrechten met deze ijskoffie.
Op dit moment zijn er zoveel mensen in Afrika die er alles voor over zouden
hebben om jouw koude kop koffie in hun handen te houden. De handen van deze
mensen zijn zo uitgedroogd door de verschrikkelijk hete zon dat ze pijn doen.
Die mensen zouden alles doen voor een simpel portie rijst.

Wang is een slim
kereltje en hij herkende, net als ik, dat dit een moment was dat vroeg om de
typische dramamuziek uit een emotionerende scène van een Hollywoodfilm. Hij
wist ook dat hij zich schuldig voelde voor het feit dat hij in de eerste plaats
geklaagd had. In mijn begindagen van de gevechtstraining werd elke klacht van
pijn bij een leerling beantwoord met de vraag waar de pijn zich precies bevond
en vervolgens een serie harde trappen op die plek tot ‘onmiddellijk herstel’
bereikt werd. Ik weet dat ik hem eigenlijk een ijsje had moeten laten eten,
maar de ijsjesfabriek die vroeger vlak naar het klooster stond, was jaren
geleden gesloten.

Beste ijskoffie ooit
Wang wist heus
wel dat ik enerzijds een grap maakte, maar dat ik van binnen wel doodserieus
was. Maar het juist dié humor die een plek als Shaolin kan veranderen van een
plek die het menselijk uithoudingsvermogen op de proef stelt in een
bevoorrechte plek om te verblijven. Zo heeft de winter in Shaolin het voordeel
dat het volledig vrij is van de insectenplagen die ons ’s zomers vergezellen –
met name de beruchte Wugong, een enorme duizendpoot die zo groot kan worden als
de hand van een volwassen man – en dat we niet in een bad van ons eigen zweet
hoeven te slapen. We bespraken nog veel meer van de geweldige voordelen van het
vriespunt en sipten vervolgens de beste ijskoffie weg die we ooit geproefd
hadden. We voelden ons in zekere zin zelfs vereerd terwijl we het opdronken,
omdat we ons allebei beseften dat we bevoorrecht waren met deze heilige drank.

Vertaald door Robert Nieuwland©

Lees de hele serie terug en werp een exclusieve blik op de legendarische Shaolin-tempel:

Deel 8,         Deel 7,
Deel 6,         Deel 5,
Deel 4,         Deel 3,
Deel 2,         Deel 1