kiwi

Bezinnen met detox

Vier weken lang doelbewust aandacht besteden aan lichaam en geest. Waarom zou je? Ik had twee redenen: 1) ik wilde mijn lichaam weer opladen en me gezonder voelen en 2) bezinning. Ik wilde mijn emotionele blokkades ontdekken en uitzoeken waarom ik mij minder gelukkig voel dan vijf jaar geleden. Of misschien wel tien, vijftien of drie jaar geleden. Eerlijk gezegd weet ik niet eens zo goed meer wanneer.

De laatste jaren is er zóveel veranderd in mijn leven dat dit wat is vervaagd. Ik ben moeder geworden, van baan veranderd en ik ben meerdere keren verhuisd. Ik heb de relatie met de vader van mijn kind verbroken, ben weer een nieuwe relatie aangegaan en kwam, als klap op de vuurpijl, een maand geleden zonder werk te zitten. Elke wending heeft stukje bij beetje mijn zelfbeeld veranderd. Sterker nog: op een gegeven moment wist ik niet eens meer wie ik nou ook alweer was.

Het afgelopen jaar heb ik er heel hard aan gewerkt om langzaam weer terug te komen bij wie ik ben. Te langzaam, naar mijn idee. Ik weet dat je zoiets niet kan pushen, maar ik weet ook dat het tijd is om naar binnen te keren, om eens heel goed te kijken naar wat al die zaken nou precies met mij hebben gedaan. En om te ontdekken waarom ik me soms nog steeds verdrietig kan voelen, ook al lijkt er niet echt iets aan de hand te zijn.

Bewust worden
Daarom begin ik met het inlassen van een detoxperiode (waarin ik enkel en alleen natuurlijk voedsel en drinken gebruik, zonder allergenen en gifstoffen zoals suiker, alcohol, nicotine en geharde vetten). Dit doe ik aan de hand van het boek In 28 dagen van gifbelt naar tempel van detox-coach Jacqueline van Lieshout. Ondanks dat ik al redelijk wat kennis heb van gezonde en natuurlijke voeding vind ik het erg prettig om dit boek erbij te houden. Het is een goede leidraad tijdens mijn detoxperiode dankzij de praktische informatie, motiverende teksten en – niet onbelangrijk – lekkere recepten.

Naast de drastische veranderingen in mijn voedingspatroon neem ik mij in het kader van ‘bezinning’ voor om regelmatig te mediteren, meer mindful te leven, vaker tijd te nemen voor mezelf (niet mijn sterkste punt) en bewuster stil te staan bij mijn emoties. Dit laatste doe ik door mijzelf steeds weer de vraag te stellen: “Wat voel ik en waarom?”.

Stress in tijden van bezinning?!
De eerste helft van mijn ‘bezinningsdetox’ barst ik van de motivatie. Dat is maar goed ook, want ik kom er al snel achter dat echt vers èn lekker koken behoorlijk wat tijd in beslag neemt. Dag één, twee en drie breng ik voornamelijk in de keuken door, met af en toe een uitstapje naar de groenteboer of de supermarkt. Gelukkig vind ik het heerlijk om te koken en nieuwe recepten uit te proberen, maar het blijft een hoop werk.

Aan het einde van dag drie merk ik dan ook dat ik aan het stressen ben. Omdat ik steeds wil dat de lunch en de avondmaaltijd voor de volgende dag klaar zijn, voel ik me opgejaagd en word ik kribbig. Dit is niet de bedoeling, ik zou niet moeten stressen in een periode van reiniging en bezinning!

Ik kan me niet voorstellen dat dit alleen komt door het koken. Ik heb duidelijk nog wat ‘oude stress’ te verwerken. Hoog tijd voor deel twee van mijn plan: bezinning. Ik besluit een goed half uur te mediteren en dat werkt. Mijn hoofd voelt meteen een stuk rustiger en ik ben meer ontspannen. Nu nog een kopje kruidenthee en dan lekker vroeg mijn bed in.

meisjeTranenwaterval
Een paar dagen later loop ik al tegen mijn tweede bezinningsmomentje aan: ik begin zomaar, uit het niets, te huilen! Zoals ik me had voorgenomen probeer ik me zo bewust mogelijk te worden van wat ik voel. Ik heb geen idee waar de tranen precies vandaan komen, maar de reactie van mijn lichaam op mijn verdriet is opvallend. Ik heb vrijwel meteen de neiging om: a) mijn gevoel te negeren; b) een sigaret op te steken; c) een wijntje in te schenken; d) een zak chips leeg te eten. Maar ik ben sterk en doe niets van dat alles. In plaats daarvan laat ik mijn gevoel en de tranen stromen zolang het nodig lijkt te zijn.

Het is een goede oefening voor wat me twee dagen later overkomt: de eerdergenoemde tranenwaterval is niets vergeleken met deze. Het is alsof de kraan is opengezet en niet meer dicht te krijgen is! Doordat de gebruikelijke middelen niet voorhanden zijn, ben ik verplicht om te voelen wat ik voel en bewust stil te staan bij de vraag waar dit verdriet allemaal vandaan komt.

Zo kom ik er onder andere achter dat ik bang ben voor een nieuwe tegenslag of eigenlijk, voor wat dit met mij zal doen. Steeds als ik ergens bovenop lijk te komen in de afgelopen twee jaar, loop ik weer tegen iets nieuws aan dat me naar beneden haalt. Ik heb nooit geweten dat ik zo bang was, maar ineens begint deze emotie een plek te krijgen. Naast angst voel ik vermoeidheid, boosheid en vooral veel verdriet bij de vraag: “Hoe is een vrolijke meid als ik veranderd in een vrouw die zó bang is dat ze niet meer ‘gewoon’ kan genieten?”.

Hoeveel pijn het ook doet om al deze emoties te ervaren, ik weet dat het goed voor me is en ik laat het gebeuren – wel urenlang. Als ik uitgehuild ben voel ik me trots en bevrijd. Bevrijd, omdat ik bij mezelf heb kunnen achterhalen wat ik voel en waarom. En trots, omdat ik contact hebt gemaakt met mijn emoties in plaats van er overheen te stappen. Wat een heerlijk gevoel, dat ga ik vaker doen!

bloemDichterbij mezelf
Aan het einde van de detoxperiode ben ik vier kilo lichter, ziet mijn huid er beter uit, weet ik wat ‘pure’ voeding voor me doet en heb ik tien keer meer energie dan ervoor. Dit voelt echt goed! Maar het mooiste wat ik heb overgehouden aan de afgelopen vier weken is dat ik mijn emotionele blokkades heb ontdekt. Ik kom (ook nu nog) steeds een stukje dichter bij mijn gevoel en raak meer en meer bewust van de oorzaken van mijn emoties – veelal ‘oud zeer’.

Ik schuif mijn verdriet niet meer van me af door een zak chips leeg te eten, een glas wijn in te schenken of een sigaret op te steken. In plaats daarvan laat ik mijn emoties de vrije loop en jank ik er lekker op los als dat nodig is. Mijn verdriet en pijn krijgen een plek en worden daardoor makkelijker om mee om te gaan. Maar hetzelfde geldt voor positieve emoties: ik merk dat mijn gezicht een stuk vaker een glimlach toont. Zowel mijn lichaam als mijn geest worden met de dag ‘schoner’ en dat is heel prettig. Doordat al de ‘vuiligheid’ langzaam verdwijnt komt er weer plek vrij voor fijnere zaken zoals blij zijn met mezelf en mijn omgeving, het delen van liefde en genieten van ‘de kleine dingen des levens’.

Voor mij waren deze vier weken een behoorlijke confrontatie met mezelf, maar één die het dubbel en dwars waard is geweest. Omdat ik zekerder ben van mijn eigen gevoel, ik meer energie heb en letterlijk en figuurlijk beter in mijn vel zit, ben ik zelfverzekerder. Wat voeding allemaal wel niet voor je kan doen!

Niet alleen het reinigen van mijn lichaam, ook het reinigen van mijn geest kwam grotendeels door de aanpassing in mijn voedingspatroon. Mediteren heb ik slechts vier keer gedaan en andere mindfulness-technieken heb ik niet toegepast – behalve bewust stilstaan bij mijn gevoel. Die meditaties hadden als doel om mij bewuster te maken van mijn emoties. Maar wat bleek? Door het veranderen van mijn voedingspatroon (en te kijken naar wat dit met mij deed) werd dit al bereikt.