teaching

Vrouwen en boeddhisme: De trip van het leraarschap

“Soms valt alles op z'n plek, maar andere momenten ben ik helemaal blanco en vraag ik me af waar ik eigenlijk over praat. Dat maakt me soms onzeker”. Lette de Moor zet de eerste schreden op het pad van het leraarschap. Ellie sprak haar over deze spannende ontwikkeling.

Het jaar 2013 staat bij de BOS in het teken van vrouwen en boeddhisme. Ellie doet mee en schrijft voor Bodhitv een serie artikelen over bijzondere boeddhistische vrouwen.

“Soms valt alles op z’n plek, maar andere momenten ben ik helemaal blanco en vraag ik me af waar ik eigenlijk over praat. Dat maakt me soms onzeker”. Lette de Moor zet de eerste schreden op het pad van het leraarschap. Ellie sprak haar over deze spannende ontwikkeling. 

(Headerfoto: Tharlam klooster in Boudha)

Een beetje onwennig stap ik voor de eerste keer het Shambala Centrum in Amsterdam binnen. Het is mei 2011.Tot dan toe heb ik voornamelijk in mijn eentje gemediteerd, overtuigd dat er geen jongeren zijn die mijn interesse in het boeddhisme deelden. Het blijkt een grote misvatting. Het hele Shambala Centrum is gevuld met mensen van mijn leeftijd! Allemaal komen ze voor de meditatieavond voor jongeren. Tijdens deze avond leer ik Lette de Moor kennen. Zij helpt met het organiseren van deze jongerenavonden en begeleidt jongeren die er voor het eerst zijn. 

Bedompt en zweverig
Inmiddels zijn we twee jaar verder en besluit ik Lette te interviewen. Hoe staat zij nu tegenover boeddhisme, jongeren en het leraarschap? Lette begon zelf twaalf jaar geleden met mediteren, toen er nog niet zoiets bestond als een ‘boeddhistische jongerenavond’. “Toen ik als 21-jarige bij Shambala binnenkwam was ik veruit de jongste. Dat was soms lastig. Ik zat in een andere levensfase en sprak toch een beetje een andere taal dan de, overheersend, 30-plussers of vijftigers in een midlifecrisis. Toch voelde ik me meteen op mijn gemak bij Shambala. De sfeer was open en ruim, de mensen waren heel ‘menselijk’.”

Andere centra vond ze bedompt en zweverig. “Ik ben zelf heel aards en zocht daarom iets wat nuchter was. Meditatie is voor mij zó concreet, een centrum moest daarom niet vaag zijn.” Lette vertelt me over haar eerste meditatie-ervaring. “Het was een enorme ontdekking voor mij. Dat je niet je gedachtes, je zelfbeeld en je eigen patronen hoeft vast te houden, maar dat je ze mag loslaten. Dat je al deze dingen niet bent. Dat was voor mij een hele diepe ervaring van ruimte. Het voelde als een soort bevrijding uit mijn ongelukkigheid. Het was zo duidelijk en concreet, helemaal niet zweverig.” 

De slogan van de Young Sangha avond in Arnhem


Verhaallijn loslaten
Sindsdien doet Lette elke dag een meditatie waarin ze vanuit het contact met zichzelf zachtheid ontwikkelt, zowel voor zichzelf als voor anderen. “Ik heb daardoor meer vertrouwen gekregen in mezelf, dat de dingen goed zijn zoals ze lopen. Ik hoef minder te vechten. Ook kan ik anderen meer accepteren in al hun verschijningsvormen. Als iemand boos is, keur ik de persoon niet meer direct af. Ik laat ruimte en kan ontdekken wat het verdriet achter de boosheid is.  Door de verhaallijn van de emotie los te laten, kom je op een dieper niveau in contact met de droefheid die er is, bij jezelf of bij een ander.”

Na een aantal jaren intensief met meditatie bezig te zijn en veel weekendtrainingen en cursussen verder, voelt het voor Lette als een logische stap om meditatie-instructeur te worden. “Omdat het boeddhisme mij zoveel heeft gebracht en dit hele pad me zo enorm inspireert, wil ik mijn kennis en ervaring gebruiken om anderen te helpen. Want ik doe dit niet voor mezelf, om lekker in mijn eigen tuintje in nirvana op te gaan”, zegt Lette met een glimlach. “Ik ben zoveel bij Shambala betrokken omdat ik ook met anderen in contact wil staan. Omdat ik graag anderen wil helpen om meer wakker in het leven te staan, om meer zachtheid voor zichzelf te ontwikkelen.”

Loslaten van egotrip

  Lette de Moor

Naast meditatie-instructie en begeleiding geeft Lette soms een deel van een lezing tijdens een jongerenavond of weekendprogramma. Het is haar volgende stap op het pad van leraarschap. Bij Shambala kun je namelijk een heel traject volgen van opeenvolgende cursussen waarbij je jezelf van meditatie-instructeur tot en met acharya, ofwel seniorleraar, kunt ontplooien. “Hierdoor maak ik een hele nieuwe ontwikkeling door”, vertelt Lette. “Deze eerste voorzichtige stappen in lesgeven dwingen mij te begrijpen waar de stof over gaat. Je kunt niet zomaar een feitenlijstje opsommen. Je moet een onderwerp echt doorgronden, écht zelf ervaren hebben. Dat is een hele uitdaging en vaak zelfs confronterend”, geeft Lette eerlijk toe. “Soms valt alles op z’n plek, maar andere momenten ben ik helemaal blanco en vraag ik me af waar ik eigenlijk over praat. Dat maakt me soms onzeker”.

Maar misschien juist om die reden vindt Lette het ontzettend leuk om les te leren geven. “Natuurlijk wil ik het allemaal heel goed doen, interessant overkomen én humoristisch zijn tijdens een lezing of een meditatiegesprek. Maar daar gaat het nu precies niet over in het boeddhisme. De kunst is om dit gewenste beeld van mezelf helemaal los te laten. Alleen in de open ruimte die dan ontstaat, kan er iets van wijsheid opkomen.” Lachend voegt ze hieraan toe: ”ik leer mijn egotrip loslaten”.

Helpen met ontvouwen
Als afsluiting van ons gesprek kijken we samen naar de toekomst. Ik vraag wat voor soort boeddhistisch leraar Lette (later) wil zijn. Het is een vraag waar ze nog niet over heeft nagedacht, maar een antwoord heeft ze wel. “Ik denk dat ik vooral iemand ben van het persoonlijke contact”, zegt ze daadkrachtig. “Ik ben geen leraar die alle geschriften heeft gelezen of boeken gaat schrijven. Ik ken niet alle feiten. Het is veel meer mijn stijl om iemand te helpen zijn eigen wijsheid te ontdekken. De meeste vragen die mensen hebben, daar weten ze zelf eigenlijk al het antwoord op. Als leraar voeg je dan niet zoveel toe, je helpt alleen een ander zichzelf te ontvouwen.”