one-small-step_header

One small step for a man…

Isa las over een Palestijns-Joodse bruiloft in Tel Aviv en bedacht: met een relatief kleine actie kun je een enorme positieve invloed uitoefenen.

Isa las over een Joods-Palestijnse bruiloft, die naast protest ook veel gevoelens van verbondenheid en liefde opriep. Een relatief kleine actie kan dus een enorm positieve invloed op de omgeving hebben. Ze verbindt dat aan het boeddhistische begrip ?esho funi?: de eenheid van mens en omgeving.

In de krant las ik een minuscuul maar hoopgevend artikel over een huwelijk tussen een Joodse bruid en een Palestijnse bruidegom, voltrokken in Tel Aviv. Hoe zeldzaam de mate is waarin deze gebeurtenissen plaatsvinden is te merken aan de enorme omvang van het protestgeluid dat met name te horen was uit de joods-extremistische hoek. Een hoek waarin leuzen werden geroepen als “dood aan de Arabieren” en “red de dochters van Israel”. Dat allemaal om de assimilatie van Joden en Arabieren tegen te gaan.

Hoe zeldzaam de mate is waarin er nog hoopgevende artikeltjes te lezen zijn in de krant is te merken aan mijn enthousiasme over het schrijven van een blog hierover. Naast het minuscule artikel is een foto van hetzelfde formaat afgedrukt, waarop twee intens gelukkige mensen te zien zijn. Twee families met een totaal andere achtergrond, die van oorsprong geleerd hebben elkaar te verafschuwen, smelten samen en worden één.

Twee mensen die alle verschillen en conflicten overstijgen en simpelweg liefhebben. Ze lijken zich niet veel aan te trekken van alle kritiek die zij over zich heen krijgen. De bruidegom zei dat hij en zijn bruid evengoed wel zouden “dansen totdat de zon opkomt”.

Man op de maan
Bij het lezen van dat artikel moest ik gek genoeg denken aan de maanlanding. Toen Neil voorzichtig zijn menselijke voet voor het eerst op de maan plaatste, wist hij uiteraard dat dat een belangrijke, historische voet zou worden. Eentje die grote gevolgen zou hebben voor de menselijke wetenschap. Ook het bruidspaar is een mooi voorbeeld van een relatief kleine actie die een enorme impact heeft op zijn omgeving. Een actie die zelfs een krant in Nederland haalt, en een lezer als ik daarover doet nadenken en zich verbazen.

In het boeddhisme kennen we het principe esho funi, oftewel “eenheid van persoon en omgeving”. Het leven (sho) en zijn omgeving (e) zijn onafscheidelijk (funi). Door je te verbinden aan je omgeving neem je er direct ook verantwoordelijkheid voor. Het is een houding die je doet beseffen dat je overal invloed op hebt en elke situatie kan veranderen en daardoor ervaar je een fijn gevoel van vrijheid. Een houding waarin je je niet gauw laat beïnvloeden door je omgeving en je je er altijd van bewust bent dat wat er zich in je omgeving afspeelt een indirecte of directe spiegel is van je eigen innerlijke zelf.

We kennen allemaal wel de bekende frase van Ghandi: “Be the change you want to see in the world”. Ik denk dat hij hier bedoeld heeft dat we niet alleen praktisch kunnen bijdragen aan een betere wereld (vrijwilligerswerk in de derde wereld is niet voor iedereen weggelegd), maar dat we vooral ook ons best kunnen doen om onszelf maximaal te ontplooien en waarde te creëren op de plek waar we ons op dit moment bevinden.

Verantwoordelijk voor je omgeving
Dat is eigenlijk hetzelfde als de maanlanding die belangrijke wetenschappelijke evoluties teweegbrengt of een bruiloft die ervoor zorgt dat de mensheid weer hoop krijgt in een uitzichtloze situatie. Acties die zijn gebaseerd op de waarde van het leven in plaats van het leven teniet te doen door middel van geweld, dat is waar we uiteindelijk de meest vruchtbare vruchten van plukken. Vandaag de dag hoor ik mensen om me heen veelvuldig klagen over alle ellende in de wereld, en dat je de krant maar open hoeft te slaan of je wordt geconfronteerd met de meest verschrikkelijke beelden en verhalen. En dat is ook zo, zelfs een geboren optimist als ik kan dat niet ontkennen.

Maar als mijn houding directe invloed heeft op mijn omgeving dan kies ik ervoor om naar artikeltjes als deze te blijven zoeken in de krant en me daarover te verwonderen en te verbazen, met de dans van een Joods-Arabisch bruidspaar in gedachten.

X Isa

 

Headerfoto: Allan Rostron, some rights reserved