Mindfulness bij de fysiotherapeut

Als ik iets zou aanraden voor een succesvol leven, is het een goede fysiotherapeut. Nou ja, laat ik voor mezelf spreken. Eens in de zoveel tijd gaat er bij mij namelijk wat mis met mijn spieren en gewrichten. Erachter komen hoe dat weer recht te breien, kan de ene fysio maanden kosten en de ander hoogstens een week of twee. Cruciale verschillen, zou ik zeggen.

Natuurlijk gaat de mindfulnesshype ook aan fysiotherapeuten niet voorbij. De mijne gaf mij een paar jaar terug echter een spiritueel advies dat ik niet verwachtte.

Slappe gewrichten

Dat je van een zwangerschap slappe gewrichten krijgt, is, zo kan ik je zeggen, geen overdreven verhaal. Gelukkig heb ik al jaren dezelfde fysiotherapeut, die ik ooit, geen grap, vond via Facebook (toen ik daar nog zat). In een groep waar gen-Xers en boomers elkaar hielpen met tips en adviezen. Hij was sportfysio – iets waar ik normaal nooit terecht zou komen, want sport is mijn ding niet zo – maar het bleek een schot in de roos. Wisselde hij van praktijk? Ik ging mee. En telkens had zijn oplossing binnen no-time effect. Magisch!

Nu had ik een pasgeboren kind en nieuwe problemen dienden zich aan. Ik schrok vooral van mijn knie die op de meest onhandige momenten ineens blokkeerde. Bijvoorbeeld als ik tollend van het slaapgebrek met een baby op mijn arm van de trap afliep. Bizar gevaarlijk dus. Ik hoopte dat hij ook nu op zijn onnavolgbare wijze binnen twintig minuten zou weten wat er aan de hand was.

Stoel

Tijd voor zijn ongeëvenaarde skills. Hij voelde wat aan de knie, liet me enkele bewegingen maken en stelde algemene vragen als “Wanneer heb je er last van?” En toen vroeg ‘ie iets dat toch wel erg richting mindfulness bewoog.

“Wat doe je momenteel qua bewegen en ontspanning?”

Dat kon ik voor de verandering eens beantwoorden zonder me te schamen. Als ik namelijk eindelijk een moment had om te slapen, kon ik niet in slaap komen. Bij gebrek aan elke andere redelijke oplossing, had ik die slaap toch maar vervangen door dat mediteren waar ik zo’n hekel aan had gekregen. Jawel, ik zat! Op een meditatiekussen zelfs! Ik vertelde het met enige trots. Goed bezig, niet?

“Hm!” Zei hij. “Heel goed voor je mentale welzijn! Maar ik denk… dat die houding dit probleem met je knie wel erger maakt. Kijk,” zei hij en hij raakte precies die ene gevoelige plek op mijn knie aan. “Dit draait en rekt dan…”

Ach shit zeg. Zat ik daar aan mindfulness te doen, was dat juist het probleem!

Hij gaf me een set oefeningen mee, iets met een bal en een muur en een heel klein afstapje. Met een verontschuldigende lach zei hij vervolgens:

“En tot slot zou ik je willen adviseren op een stoel te mediteren. Stoelen zijn superspiritueel!”

Ik moest er enorm om lachen. Herhaalde hij nou iets dat ik op een van mijn eerste retraites van de leraar had gehoord en al die jaren daarna in de wind had geslagen? De oefeningen hadden natuurlijk binnen no-time effect. Als ik maar wel wegbleef van het kussen. En plots begon ik het te missen. De ironie.

---

Lees alle afleveringen van Heb je wel eens aan mindfulness gedacht?

Omslagafbeelding door Istolethetv, WikimediaCommons.